“పుణ్యానికి ధర ఉందా? ఉంటే… ఎంత ఉంటుందో తెలుసుకుందామా?”
గంగాతీరాన ఉన్న కాశీ నగరంలో ఒక బ్రాహ్మణ కుటుంబం జీవిస్తోంది.
ఒకప్పుడు ఆ ఇల్లు ఆనందంతో కళకళలాడేది…
ధనం, ధర్మం, భక్తి—మూడూ కలిసిన జీవితం.
ఆ బ్రాహ్మణుడు ఎంతో దాతృత్వం కలవాడు.
ప్రతీ రోజు దానం, యజ్ఞాలు, పూజలే…
అతనికి ధనం కంటే పుణ్యం అంటేనే ఎక్కువ ప్రేమ.
కానీ ఒక రోజు…
ఒక పెద్ద యాగం కోసం అతను తన దగ్గర ఉన్నదంతా దానం చేశాడు.
యాగం పూర్తయింది…
ఇంట్లో ధనం పూర్తిగా ఖాళీ అయింది.
ఆ రాత్రి…
పిల్లలు ఆకలితో ఏడుస్తున్నారు…
భార్య కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి…
“ఇలా ఎంతకాలం?” అని ఆమె మెల్లగా అడిగింది.
కొంత సేపు ఆలోచించి ఆమె ఇలా చెప్పింది—
“పక్క ఊరిలో ఒక సేఠ్ ఉన్నాడు.
అతను పుణ్యాన్ని కొనుగోలు చేస్తాడట.
మీరు చేసిన పుణ్యాన్ని అమ్మి కొంత డబ్బు తీసుకురండి…”
ఆ మాట విన్న బ్రాహ్మణుడు దిగులుగా తల వంచాడు.
“పుణ్యం… అమ్మాలా?” అతని మనసు ఒప్పుకోలేదు.
కానీ… పిల్లల ఆకలి ముందు అతని ధర్మం మౌనమైంది.
మరుసటి రోజు…
భార్య ఇచ్చిన నాలుగు రొట్టెలతో అతను ప్రయాణం మొదలుపెట్టాడు.
అడవిలో నడుస్తూ… ఆకలి వేస్తోంది…
ఒక రొట్టె తినబోతుండగా—
ఒక కుక్క…
దాని వెనుక మూడు చిన్న పిల్లలు…
ఆకలితో అతన్ని చూస్తున్నాయి…
ఆ దృశ్యం చూసి అతని గుండె కరిగిపోయింది.
“ఇవి కూడా ప్రాణులే కదా…” అని
మొదటి రొట్టె ఇచ్చాడు.
కుక్క తిన్నది… ఇంకా ఆకలి…
రెండోది… మూడోది… చివరికి నాలుగోది కూడా ఇచ్చేశాడు.
తను మాత్రం నీళ్లు తాగి ముందుకు నడిచాడు.
సేఠ్ దగ్గరకు చేరుకుని—
“నా పుణ్యాన్ని అమ్మడానికి వచ్చాను…” అన్నాడు.
సేఠ్ చిరునవ్వుతో—
“సాయంత్రం రండి…” అన్నాడు.
సాయంత్రం…
“ఈరోజు నువ్వు చేసిన యజ్ఞం పుణ్యాన్ని కొనాలి…” అన్నాడు సేఠ్.
బ్రాహ్మణుడు ఆశ్చర్యంగా—
“నేను ఏ యజ్ఞం చేశాను?” అన్నాడు.
సేఠ్ నవ్వుతూ—
“ఆకలితో ఉన్న కుక్కకు అన్నం పెట్టడం… అదే నిజమైన యజ్ఞం!”
త్రాసు పెట్టారు…
ఒక వైపు నాలుగు రొట్టెలు…
మరో వైపు వజ్రాలు, ముత్యాలు…
కానీ… త్రాసు కదల్లేదు!
ఎంత ధనం పెట్టినా…
ఆ పుణ్యానికి సరిపోలలేదు.
ఆ క్షణంలో బ్రాహ్మణుడి లోపల ఏదో మార్పు వచ్చింది.
“ఇది అమ్మలేను…” అని ధృడంగా చెప్పాడు.
ఖాళీ చేతులతో తిరిగి బయలుదేరాడు.
ఇంటికి వస్తూ…
భార్య ఏమంటుందోనని భయపడ్డాడు…
కొన్ని రాళ్లు తీసుకుని ఒక మూట కట్టుకున్నాడు.
ఇంటికి వచ్చి…
“ఇదే సంపాదన…” అని ఇచ్చి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
భార్య ఆ మూట తెరిచి చూసింది…
ఆమె కళ్లకు నమ్మశక్యం కాలేదు—
అందులో వజ్రాలు, నగలు మెరిసిపోతున్నాయి!
బ్రాహ్మణుడు తిరిగి వచ్చాక జరిగినదంతా చెప్పాడు.
ఆమె నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది…
తన తప్పు గ్రహించి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
సందేశం:
పుణ్యానికి ధర ఉండదు…
అది మనసుతో చేసిన దయలో ఉంటుంది.
ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టిన క్షణం…
దేవుడు మన జీవితాన్ని మారుస్తాడు.
డబ్బు పోతుంది…
పుణ్యం మాత్రం ఎప్పటికీ మిగులుతుంది.
రచయిత:
తేరాల రాజేంద్ర ప్రసాద్ గుప్తా
బాబు జగ్జీవన్ రామ్ నగర్, హైదరాబాద్ – 500037
చరవాణి: 9297109223
No comments:
Post a Comment