“Excuse me… Move… Move…”

ఒక చిన్న గ్రామం…
మట్టి దారులు… పచ్చని పొలాలు…
అక్కడే పెరిగిన రాహుల్ అనే యువకుడు…

పట్టణానికి వెళ్లి పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివాడు. ఇంగ్లీష్‌లో fluency, స్టైల్, డ్రెస్—all perfect.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, గర్వంగా తన గ్రామానికి తిరిగి వచ్చాడు.

ఒక రోజు…
అతను neat dress వేసుకుని, ఫోన్‌లో మాట్లాడుకుంటూ రోడ్డుపై నడుస్తున్నాడు.
అప్పుడే… ఎదుట నుంచి బర్రెల గుంపు వచ్చాయి.

రాహుల్ చిరునవ్వుతో, తన స్టైల్‌లో…
“Excuse me… Move… Move…” అని అన్నాడు.

బర్రెలు?
అవి అతన్ని చూసి కూడా పట్టించుకోలేదు…
ఇంకా అతని వైపే నెమ్మదిగా వస్తూనే ఉన్నాయి.

కొంచెం కోపం… కొంచెం అవమానం…
రాహుల్ మళ్లీ గట్టిగా అన్నాడు:
“Hey! Move please!”

అప్పుడే పక్కనే ఉన్న ఒక వృద్ధ రైతు నవ్వుతూ అన్నాడు:
“బాబు… అవి నీ ఇంగ్లీష్ అర్థం చేసుకోవు…”

అని చెప్పి, చేతితో సంకేతం చేస్తూ…
“ఎహె… హేయ్ హేయ్… హ్హహే…” అని గట్టిగా అరవడంతో,
బర్రెలు ఒక్కసారిగా దారి మళ్లించాయి.

ఆ క్షణం…
రాహుల్ కళ్ళు తెరిచినట్టు అయ్యాయి.

వృద్ధుడు నెమ్మదిగా అన్నాడు:
“చదువు గొప్పది బాబు… కానీ జీవితం అర్థం చేసుకోవడం అంతకంటే గొప్పది.
ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావో, వాళ్ల భాషలో మాట్లాడితేనే మార్పు వస్తుంది.”

రాహుల్ తలదించుకుని నవ్వుకున్నాడు.
తనలో తాను అనుకున్నాడు—

“పుస్తకాలు నాకు జ్ఞానం ఇచ్చాయి…
కానీ జీవితం నాకు బుద్ధి నేర్పింది.”

👉 నీకు ఎంత జ్ఞానం ఉన్నా…
అది ఎక్కడ, ఎవరితో, ఎలా ఉపయోగించాలో తెలిసినప్పుడే
అది నిజమైన విజ్ఞానం అవుతుంది.

రాసినోడు : తేరాల రాజేంద్ర ప్రసాద్ గుప్తా 
చరవాణి : 9297109223