“వెంట తీసుకెళ్లేది ఒక్కటే..!”

 

“వెంట తీసుకెళ్లేది ఒక్కటే..!”

పట్టణం చివర్లో ఉన్న పెద్ద బంగ్లాలో విజయేంద్ర అనే వ్యాపారవేత్త ఉండేవాడు. కోట్ల ఆస్తి… డజన్ల కొద్దీ కార్లు… వందల మంది ఉద్యోగులు… కానీ మనసులో మాత్రం శాంతి ఉండేది కాదు.

డబ్బు కోసం అతడు చాలా మందిని మోసం చేశాడు.
కూలీల జీతాలు ఆపాడు.
స్నేహితులను ఉపయోగించుకున్నాడు.
తన దగ్గరకు సహాయం కోసం వచ్చిన వాళ్లను అవమానించాడు.

“డబ్బే దేవుడు… డబ్బుంటే ప్రపంచం కాళ్ల దగ్గర పడుతుంది” అని గర్వంగా చెప్పేవాడు.

ఒకరోజు అతని చిన్ననాటి స్నేహితుడు రామయ్య అతడిని కలవడానికి వచ్చాడు. సాధారణ రైతు. పెద్దగా ఆస్తి లేదు. కానీ గ్రామంలో అందరికీ ఆదర్శం.

విజయేంద్ర నవ్వుతూ అడిగాడు:

“నీ జీవితమంతా కష్టపడ్డావు… చివరికి ఏం సంపాదించావు?”

రామయ్య ప్రశాంతంగా నవ్వి చెప్పాడు:

“నేను సంపాదించింది మనుషుల ప్రేమ. నువ్వు సంపాదించింది డబ్బు. కానీ చివరికి ఇద్దరం తీసుకెళ్లేది మాత్రం మన కర్మలే.”

ఆ మాట వినగానే విజయేంద్ర చిరాకు పడిపోయాడు.

కొన్ని నెలల తర్వాత విజయేంద్రకు తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది. దేశంలోని పెద్ద పెద్ద ఆసుపత్రులు తిరిగాడు. కోట్ల రూపాయలు ఖర్చు పెట్టాడు. కానీ ప్రాణం మాత్రం చేతిలో నిలబడలేదు.

ఒక రాత్రి ఆసుపత్రి గదిలో ఒంటరిగా పడుకుని ఉన్నప్పుడు అతని కళ్ల ముందు తన జీవితం మొత్తం తిరిగింది.

ఏడుస్తూ ఉన్న కూలీలు…
అన్యాయం చేసిన కుటుంబాలు…
సహాయం అడిగి వెనుదిరిగిన పేదవాళ్లు…

అప్పుడు మొదటిసారి అతడికి అర్థమైంది.

“నేను సంపాదించిన ఈ ఆస్తి… ఈ పేరు… ఈ అధికారం… ఒక్కటీ నాతో రావు. నా మంచికీ చెడుకీ కారణమైన కర్మలే నాతో వస్తాయి.”

మరుసటి రోజు అతడు తన ఆస్తిలో కొంత భాగాన్ని పేదల కోసం దానం చేశాడు. ఉద్యోగులకు బాకీలు చెల్లించాడు. తన వల్ల నష్టపోయిన వాళ్లకు క్షమాపణ చెప్పాడు.

కొన్ని రోజుల తర్వాత అతడు చనిపోయాడు.

అతని అంత్యక్రియలకు వేల మంది వచ్చారు.
కానీ వాళ్లు మాట్లాడింది అతని సంపద గురించి కాదు…

చివరి రోజుల్లో చేసిన మంచిపనుల గురించి.

నీతి:

మనకన్నా ముందు ఎంతోమంది ధనవంతులు, బలవంతులు ఈ ప్రపంచానికి వచ్చి వెళ్లిపోయారు.
వాళ్లు వెంట తీసుకెళ్లింది బంగారం కాదు… భూములు కాదు… అధికారం కాదు…

వాళ్లు తీసుకెళ్లింది వారి కర్మలు మాత్రమే.

రేపు మన పరిస్థితీ అంతే.
కాబట్టి మనిషి సంపాదించాల్సింది డబ్బుకంటే ముందు మంచి మనసు.