శోభనరాత్రి... 

సాయంత్రం ఏడుగంటలు దాటింది.

ఇంటి నిండా సందడి నెలకొంది. ఆడవాళ్లు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారు. నవ్వులు, సరదా మాటలు, పిలుపులు ఆ ఇంటి వాతావరణాన్ని మరింత ఉత్సాహంగా మార్చేస్తున్నాయి.

ఆ రోజు రాత్రి శ్రీనివాస్, స్వాతిల శోభనరాత్రి.

నిన్న ఉదయం వైభవంగా జరిగిన పెళ్లి తర్వాత కొత్త జంట రమణ ఇంటికి చేరుకుంది. ఈ ఉదయం సత్యనారాయణ స్వామి వ్రతం ఘనంగా నిర్వహించారు. బంధువులు, స్నేహితులు వచ్చి కొత్త జంటను ఆశీర్వదించి, భోజనాలు చేసి తిరిగి వెళ్లిపోయారు.

ఇప్పుడు ఇంట్లో కుటుంబ సభ్యులు మాత్రమే మిగిలారు.

ఒకవైపు పెద్ద ముత్తైదువలు స్వాతిని అందంగా ముస్తాబు చేస్తున్నారు. మరోవైపు శ్రీనివాస్ తన గదిలో కూర్చొని ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.

మనసులో ఏదో కొత్త అనుభూతి.

ఆనందం...

ఆత్రుత...

కొంచెం భయం...

మరింత బాధ్యత...

అన్నీ కలగలసిన భావనలు.

జీవితంలో కొత్త అధ్యాయం మొదలుకాబోతుందనే ఆలోచన అతని మనసును తాకుతోంది.

అలా కూర్చున్న శ్రీనివాస్ ఆలోచనలు ఆరు నెలల వెనక్కి వెళ్లిపోయాయి.

---

ఆ రోజు అతనికి పెళ్లిచూపులు.

"ఏమేవ్! అబ్బాయి వాళ్లు వచ్చేశారు... అమ్మాయి రెడీనా?"

అంటూ హడావుడిగా లోపలికి వచ్చాడు శంకరం.

"ఇదిగో... ఇంకో రెండు నిమిషాలు."

అంది కామాక్షి.

శంకరం తిరిగి హాల్లోకి వచ్చి అతిథులను ఆహ్వానించాడు.

హాల్లో కూర్చున్నవారిలో శ్రీనివాస్, అతని తల్లి కమల, తండ్రి నారాయణరావు, పెద్దన్న చంద్రం, వదిన గిరిజ ఉన్నారు.

హాలు విశాలంగా ఉంది. గోడలన్నీ చేతితో చేసిన అందమైన అలంకరణలతో కళకళలాడుతున్నాయి.

అవి చూసిన శ్రీనివాస్ మనసులో ఒక ప్రశ్న మెదిలింది.

"ఇంత అందంగా అలంకరించింది ఎవరు?"

కొద్దిసేపటికి సమాధానం కూడా తెలిసిపోయింది.

స్వాతి.

ఆమె చేతివేళ్ల నుంచి పుట్టిన కళ అది.

అయితే శ్రీనివాస్ దృష్టి మాత్రం ఆ అలంకరణల మీద పూర్తిగా నిలవలేదు.

అతని మనసులో మరో కథ నడుస్తోంది.

అతనికి ప్రేమవివాహం చేసుకోవాలనే కోరిక ఉండేది.

తాను పనిచేసే సంస్థలో ఒక సహోద్యోగి కుమార్తెపై అతనికి ఇష్టం కలిగింది. జీవిత భాగస్వామిగా ఊహించుకున్నాడు.

కానీ తల్లి కమల ఆ ఆలోచనను మొదట్లోనే తిరస్కరించింది.

"ప్రేమలు, దోమలు వద్దు. నేను చూసిన అమ్మాయినే చేసుకోవాలి."

అని ఖచ్చితంగా చెప్పేసింది.

తల్లి మీదున్న అపారమైన ప్రేమ వల్ల శ్రీనివాస్ తన మనసులోని కోరికను మౌనంగా పక్కన పెట్టాడు.

అంతలో స్వాతిని తీసుకొచ్చారు.

తలవంచుకుని ఎదురుగా కూర్చుంది.

గుండ్రని ముఖం...

సున్నితమైన చిరునవ్వు...

సాధారణమైన అలంకరణలోనూ మెరిసే అందం...

ఆమెలో కనిపించిన సహజత్వం శ్రీనివాస్‌ను ఆకట్టుకుంది.

"నీ పేరు ఏమమ్మా?"

అని కమల అడిగింది.

"స్వాతి."

అంది మృదువుగా.

కొద్దిసేపటి తరువాత ఇద్దరినీ మాట్లాడుకోవడానికి పెరట్లోకి పంపారు.

పెరట్లో మామిడి, జామ, అరటి చెట్లు. పూల మొక్కల పరిమళం. మధ్యలో ఒక సిమెంట్ బెంచ్.

అక్కడ కూర్చున్నాక కూడా ఇద్దరికీ ఏమి మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.

చివరికి శ్రీనివాస్ మాట ప్రారంభించాడు.

"డిగ్రీ ఏం చేశారు?"

"బి.ఏ."

"ఉద్యోగం చేయాలనే ఆలోచన ఉందా?"

అని అడిగాడు.

స్వాతి చిరునవ్వు నవ్వింది.

"నాకు ఉద్యోగం చేయడం కంటే కుటుంబాన్ని చూసుకోవడం ఇష్టం. ఇంటిని అందంగా ఉంచడం, కొత్త కొత్త అలంకరణలు చేయడం, పిల్లలతో గడపడం... అవే నాకు ఆనందం."

అంది.

ఆమె సమాధానం విన్నాక శ్రీనివాస్ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

తన ఆలోచనలు ఒకవైపు...

ఆమె అభిరుచులు మరోవైపు...

కానీ ఆమె మాట్లాడుతున్న తీరు, స్పష్టత, నిజాయితీ అతనిని ఆకట్టుకున్నాయి.

అప్పుడే అతనికి తెలియదు...

ఈ అమ్మాయి తన జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమైన వ్యక్తి కాబోతుందో.

ఇది మొదటి భాగం. ఇదే శైలిలో మొత్తం కథను నవల తరహాలో, పత్రికా ప్రచురణ స్థాయిలో 4–5 భాగాలుగా కొనసాగించి ఇవ్వగలను.

Continue- రెండవ బాగం